Terug naar
	Mergelgroeven

Duitse oorlogsfabrieken in de onderaardse mergelgroeven

Toen in de loop van 1944 de bombardementen op Duitsland door de Geallieerden werden geïntensiveerd met als doel de Duitse industrie plat te leggen en de oorlog daarmee sneller te beëindigen, deed Duitsland een tegenzet door zijn vitale industrieën te verplaatsen en elders, bomvrij, onder te brengen. Al in het voorjaar van dat jaar begon Organisation Todt, die onder andere ook verantwoordelijk was voor de bouw en versterking van de Europese kustverdedigingsgordel "Atlantikwall", op beval van Berlijn met de inrichting van de eerste ondergrondse werkplaatsen in het Geuldal en Valkenburg. Later wilden de Duitse autoriteiten de gangenstelsels in de St. Pietersberg ook voor dit doel gebruiken. Van meet af aan kreeg het project de status van "Sonderbauprogramm" en naarmate de druk van de geallieerde bombardementen groter werd, kwam het project hoger op de urgentielijst te staan.

Om de behoefte aan arbeidskrachten te bevredigen werd er een razzia in de Noordoostpolder gepland; de zogenaamde Düwel-Aktion. Deze actie is een toonbeeld van de grootsheid van de projecten. In de Noordoostpolder moesten 1500 mensen opgepakt worden die als dwangarbeider in de ondergrondse werkplaatsen moesten gaan werken. Voorts maakte men nog gebruik van concentratiekamparbeiders en het arbeiderspotentieel van de bouwfirma's en technische bedrijven die aan de projecten deelnamen.

Uiteindelijk zou geen van de projecten voor de volle 100 procent in bedrijf komen. De Duitsers moesten vluchten voor het geallieerde geweld nog voordat zij hun projecten totaal zagen verwezenlijkt. De bezetter ging,maar zijn bouwwerken bleven. Gebouwd voor duizend jaren, maar na een halve eeuw verworden tot overwoekerde ruïnen in de gedaante van betonconstructies.

	Terug naar
	Mergelgroeven